Więcej o historii
i idei
Festiwalu Teatrów
A PART tutaj.
14. MIĘDZYNARODOWY FESTIWAL TEATRÓW A PART PRZEMIJANIE
Katowice, 19-23 czerwca 2008
19 czerwca (czwartek)
18.00 Teatr Korez (plac Sejmu Śląskiego) MARTA ANDRZEJCZYK (Olsztyn): CICHO 20.00 Teatr Śląski (Rynek) THEATER DEREVO (St. Petersburg/Drezno): THE GOSPEL OF ANTON
20 czerwca (piątek)
20.00 Teatr Korez (plac Sejmu Śl.) BRADIPOTEATAR (San Marino): 1704 22.00 boisko Uniwersytetu Śląskiego (ul. Moniuszki) TEATR A PART (Katowice): EL NINO
21 czerwca (sobota)
20.00 Teatr Korez (plac Sejmu Śl.) TEATR KANA (Szczecin): GEIST 22.00 boisko Uniwersytetu Śląskiego (ul. Moniuszki) TEATR BIURO PODRÓŻY (Poznań): H OF D
22 czerwca (niedziela)
18.00 Kinoteatr Rialto (ul. św. Jana) TEATR PORYWACZE CIAŁ (Poznań): OUN 20.00 Teatr Korez (plac Sejmu Śl.) TEATR CINEMA (Michałowice): NIE MÓWIĘ TU O MIŁOŚCI
23 czerwca (poniedziałek)
18.00 Teatr Korez (plac Sejmu Śl.) TEATR A PART (Katowice): ZWYKŁE POTRZEBY 20.00 Teatr Śląski (Rynek) DO THEATRE (St. Petersburg/Aachen): UPSIDE DOWN 22.00 Stary Dworzec (ul. Dworcowa) KOMPANIA DOOMSDAY (Białystok): SALOME
Na wszystkie spektakle bilety w cenie 20 zł do nabycia w miejscach prezentacji. Rezerwacje biletów wyłącznie w miejscach ich sprzedaży. Na spektakl Kompanii Doomsday w hali Starego Dworca bilety do nabycia w kasie Kinoteatru Rialto.
Na otwarcie festiwalu (recital CICHO Marty Andrzejczyk) oraz na przedstawienia plenerowe (EL NINO Teatru A Part i H OF D Teatru Biuro Podróży) wstęp wolny.
MARTA ANDRZEJCZYK jest aktorką Białego Teatru z Olsztyna i Teatru Kreatury z Gorzowa Wielkopolskiego, wcześniej występowała też w Teatrze Pantomimy Olsztyńskiej oraz Olsztyńskim Teatrze Rapsodycznym. Współzałożyciela grupy literacko-muzycznej Scena Babel.
Recital CICHO to autorski program śpiewany artystki, poetycka podróż do krainy umarłych, na który składa się 19 utworów do tekstów m.in. Bolesława Leśmiana, Stanisława Grochowiaka, Czesława Miłosza i Haliny Poświatowskiej. Przedstawienie wyreżyserował Przemek Wiśniewski.
DEREVO jest jednym z najsłynniejszych europejskich teatrów awangardowych. Teatr został założony w 1988 roku w St. Petersburgu przez Antona Adasinskiyego, wcześniej frontmana grupy rockowej Avia oraz aktora teatru klaunów Licedei. Przedstawienia grupy, takie jak "Red Zone", "Driver" czy "Once", prezentowane na wszystkich kontynentach, należą dziś do klasyki współczesnego teatru eksperymentalnego. Od 1997 roku artyści teatru mieszkają i pracują w Dreźnie. Spektakle Dereva, zawsze bezsłowne, to oryginalne połączenie różnych stylów i teatralnych tradycji, począwszy od teatru klaunów właśnie, poprzez japońskie butoh aż po włoską komedię dell'arte. W działaniach Dereva nie odnajdziemy jednak prostych odwołań do powyższych trzech stylów, ale nieustanne ich przekraczanie. Derevo wypracowało własny, ekstrawagancki styl narracji, pełen zaskakujących konceptów, fabularnej dezynwoltury, nieustannego balansowania między skrajnościami, wreszcie zdumiewającego swą perfekcją, oryginalnego aktorstwa. Każde z przedstawień Dereva jest szalonym, anarchistycznym show, krzykiem, mierzeniem się z pustką.
"Nie wiadomo dokładnie, czy spektakle Dereva są o czymś, ale prawdopodobnie nie są o niczym, ponieważ są czymś. Jak drzewo."
THE GOSPEL OF ANTON jest najnowszą produkcją Dereva, powstałą w wyniku cyklu improwizacji, które miały miejsce w marcu i kwietniu tego roku w Rosji i we Włoszech. Artyści piszą o nim: "Sex, religia, polityka i przemoc to tematy, których Derevo próbowało dotąd unikać. W GOSPEL OF ANTON tabu zostało przełamane. Nie rozglądaj się wokoło, zajrzyj w samego siebie. Zajrzyj w najintymniejsze zakamarki swojego serca." W przedstawieniu występują Anton Adasinskiy, Tanya Khabarova i Elena Iarovaia.
BRADIPOTEATAR powstał w 1997 roku i jest obecnie jedynym profesjonalnym teatrem niezależnym w San Marino. Przedstawienia Bradipoteatar powstają w wyniku improwizacji, poprzedzonej studiami nad podejmowanym tematem. Rozpoczynając od groteski artyści zmierzają ku powadze, która rzuca zupełnie nowe światło na stanowiący punkt wyjścia temat.
Spektakl 1704 nawiązuje do historii Republiki San Marino odnosząc ją zdarzeń i historii współczesnej. "San Marino, pierwsze państwo mające pisaną konstytucję, chroniąc prawo do własnej niezależności, wypowiedziało wojnę prewencyjną całemu światu. Uznając się za centrum światowej wolności i demokracji, postanowiło wprowadzić ją przemocą wszędzie wokoło. Dysponowało bowiem potężną armią, złożoną z 3 mężczyzn i starego dobosza. Siodłem, batem i zardzewiałym pistoletem."
TEATR A PART jest niezależną organizacją teatralną, założoną w 2004 roku przez Marcina Hericha, reżysera i dyrektora artystycznego Festiwalu A PART. Teatr A PART realizuje jego autorskie przedstawienia i widowiska. To teatr narracji wizualnej, metafory i symbolu, operujący szeroką gamą środków teatralnych i chwytów scenicznych. Twórców teatru interesuje w przekazie teatralnym to, co niewerbalizowalne, zawarte w emocjach, popędach i tajemnicach egzystencji: imponderabilia.
EL NINO jest dużym przedstawieniem plenerowym, inspirowany toposem macierzyństwa z jednej strony, z drugiej zaś figurą kozła ofiarnego. "El nino" (hiszp. chłopczyk) to nazwa złowrogiego prądu morskiego na Oceanie Spokojnym, przez wielu meteorologów obarczanego odpowiedzialnością za wielkie katastrofy klimatyczne: trzęsienia ziemi, tornada, susze, burze błota. Przywołując tę nazwę twórcy spektaklu pokazują człowieka w świecie pełnym zagrożeń i lęków, świcie realnym, który staje się urzeczywistnionym majakiem z koszmarnego snu.
ZWYKŁE POTRZEBY to bezsłowny seans sceniczny, łączący w sobie poetykę czarnego teatru snów, stylistykę radykalnego teatru ciała i emocji oraz elementy teatru tańca. W spektaklu można odnaleźć odniesienia do europejskiego malarstwa i literatury symbolicznej oraz twórczości filmowej Sama Mendesa i Pedro Almodovara.
TEATR KANA jest teatrem autorskim, założony w 1979 roku w Szczecinie przez Zygmunta Duczyńskiego, który był jego dyrektorem oraz autorem wszystkich jego przedstawień (scenariusze, scenografia, reżyseria). Duczyński był także autorem wszystkich ważniejszych projektów powstałego w 1994 roku Ośrodka Teatralnego Kana. Najwazniejszymi dokonaniami scenicznymi teatru były zrealizowane na początku lat dziewięćdziesiątych znakomite adaptacje twórczości Wenedikta Jerofiejewa: "Moskwa-Pietuszki" i "Noc", wielokrotnie nagradzane, m.in. podczas festiwalu Fringe w Edynburgu.
Spektakl GEIST to ostatnie przedstawienie, nad którym pracował Duczyński, dokończone przez zespół Teatru Kana we współpracy z Arkadiuszem Buszko. Twórca spektaklu zmarł 15 marca 2006 roku. Przedstawienie oparte jest na motywach dramatu "Adam Geist" Dei Loher - jednej z najważniejszych współczesnych dramatopisarek niemieckich. GEIST zadaje pytanie o nieprzewidywalność ludzkiego życia, o wiecznie narażone na upadek człowieczeństwo. Spektakl nie jest jednak utrzymany w mrocznej aurze - nieoczekiwane zwroty akcji wprowadzają paradoksalny komizm, otaczając postaci i sytuacje aurą gorzkiego humoru.
"Praca nad tym przedstawieniem była, jak się okazało, naszym ostatnim spotkaniem z Zygmuntem i jego spotkaniem z istotnymi dla niego tematami, pytaniami, obrazami.
Z ludźmi, których poprzez ten spektakl odkrywał, poznawał, pomagał im docierać do rzeczywistych emocji. To, co się budowało na scenie wynikało nie tylko z aktorskiego działania, ale także, a może przede wszystkim, z uważnych rozmów, ze wspólnie podejmowanej ciszy. Z uczciwego przyznawania się do niemożności. Z szukania tego, co dotyka obecnego czasu. Długo zastanawialiśmy się, czy podjąć próbę dokończenia tego przedstawienia, już bez Zygmunta. Skala wątpliwości była oczywista. Daliśmy sobie czas na decyzję. Wsłuchaliśmy się w ten spektakl. Próbowaliśmy zachować to, czego chciał dotknąć Zygmunt, wiedząc jednocześnie, że nie wolno nam kopiować jego języka. Trzeba było odnaleźć własną odpowiedź na pytania, które nam zadał. Trzeba było zadać sobie własne pytania. Każda prezentacja tego spektaklu jest dla nas spotkaniem. Ważnym. Niełatwym. Ale podjętym."
Zespół Teatru Kana
TEATR BIURO PODRÓŻY istnieje od 1989 roku. Jego założycielem i reżyserem jest Paweł Szkotak. W ciągu kilkunastu lat poszukiwań artystycznych teatr wypracował własną metodę pracy nad spektaklem oraz rozpoznawalny styl. Od początku swojego istnienia artyści związani z Teatrem Biuro Podroży zwracali szczególną uwagę na społeczną wartość przekazu teatralnego. Takie postrzeganie sztuki, ucieczka od izolacji sal teatralnych była powodem do wyjścia ze spektaklami w kierunku widzów i przestrzeni otwartej. Przyjęta filozofia uprawiania teatru skłania jego twórców do działania w miejscach trudnych i specyficznych, często na obrzeżu sztuki teatralnej. Nazwa teatru stała się wyznacznikiem jego stanu egzystencji. W ciągu blisko 20 lat działalności przedstawienia Biura Podróży obejrzało kilkaset tysięcy widzów w 40 krajach na wszystkich kontynentach. Teatr Biuro Podróży był uczestnikiem największych światowych festiwali teatralnych oraz laureatem wielu prestiżowych nagród.
H OF D to spektakl plenerowy inspirowany opowiadaniem "Jądro ciemności" Josepha Conrada. Wykorzystując metaforę miejsca, jakim jest conradowskie "jądro ciemności" Biuro Podróży stworzyło spektakl opisujący współczesne mechanizmy społeczne, ukazujący ich patologie i niebezpieczeństwa. Opowiada on o narodzinach nowego "apartheidu" - dzielącego ludzi na bogatych, zdrowych i sytych oraz biednych, chorych i głodnych. W przedstawieniu ukazany jest świat niedalekiej przyszłości, w którym zmienia się konfiguracja społeczna i powiększa przepaść klasowa. Ta polaryzacja doprowadza stopniowo do rozmycia się norm, które do tej pory ustalały i regulowały relacje międzyludzkie. W tym świecie człowiek osiągnął kres bezpieczeństwa, za którym może liczyć tylko na własną desperację, instynkt i łut szczęścia. Efektem tego jest poszukiwanie autorytetów i bogów, których opieka jest iluzoryczną gwarancją przetrwania. Zaś sterylny świat sytych pozbawiony metafizyki staje się coraz bardziej wypalony i jałowy. "Jądro ciemności" to miejsce, w którym te dwa obce sobie światy zaczynają się przenikać.
TEATR PORYWACZE CIAŁ powstał w 1992 roku. W swoich autorskich spektaklach jego twórcy mierzą się z mitami popkultury, kpią z nich, a jednocześnie pokazują jak dalece są przez nie ukształtowani. Ze swobodą poruszają się we współczesnej przestrzeni kulturowej, cytują, komentują, przetwarzają obrazy i wątki. Porywacze Ciał zrealizowali do tej pory 17 spektakli.
OUN to monodram Katarzyny Pawłowskiej z pogranicza teatru i performance art. Skrót "OUN" oznacza obwodowy układ nerwowy. Spektakl jest bezczelnie bezpretensjonalny i bezinteresowny. Powstał, żebyśmy mogli lepiej poznać jego autorkę, jej udawaną beztroskę i (chyba) prawdziwy strach.
TEATR CINEMA powstał w 1992 roku. Grupa tworzy przedstawienia autorskie o wyraźnym, oryginalnym stylu, będące z założenia artystyczną odpowiedzią na kulturę masową. Autorem tesktów, scenariuszy i scenografii oraz reżyserem wszystkich przedstawień Cinemy jest malarz i scenograf Zbigniew Szumski. Przedstawienia teatru powstają jako wynik napięcia między aktorskimi improwizacjami oraz ideami i twórczością Szumskiego. Twórcy teatru nazywają swoje spektakle "rewoltą wyobraźni przeciw rutynie rzeczywistości". Spektakle Teatru Cinema zarówno w warstwie wizualnej, jak również w obszarze tekstów i kreowanych sensów nawiązują do tradycji surrealizmu, dadaizmu i teatru absurdu. W jego centrum znajduje się ten sam charakterystyczny bohater, z twarzą ukrytą w cieniu melonika, tragiczny i równocześnie komiczny.
Powstały w 1995 roku spektakl NIE MÓWIĘ TU O MIŁOŚCI uważany jest przez wielu krytyków za najznakomitsze osiągnięcie zespołu.
"Sceny z życia pracowników zieleni miejskiej. Grupa pracowników zieleni miejskiej kopie dół. Sądząc z koloru ścian dołu, które stają się coraz bardziej niebieskie, pomylili kierunki i zamiast w dół, kopią w górę. Tak mógłby wyglądać rozszerzony podtytuł. Taki był jeden z tematów zadany aktorom do improwizacji. Jean Cocteau w swoim dzienniku użył pojęć: ludzie-pułapki, sytuacje-pułapki. My, nie rezygnując z tamtych, dodaliśmy do tego rzecz najzwyklejszą: przedmiot-pułapkę. Aktorzy zostali wyposażeni w trzy przedmioty-pułapki: łopatę, paczkę i zabawkę na patyku - rodzaj marionetki. Były jeszcze budy - metalowe pojemniki i cała lista określająca, czym mogą być takie "budowle": rakiety jak z rycin ilustrujących powieści Verne'a, budki strażnicze, szafki na ubrania robocze, pionowe trumny, wychodki - obraźliwie, zbroje - wzniośle. Taki był punkt wyjścia przed spektaklem. Tekst pojawił się później. Tekst po to, by zagadać niepewność. 'Zorientować się w sytuacji'. Przeczekać. 'I na końcu deser. Uroczyste parcie pogrzebowe związane z pierwszymi samodzielnymi krokami śmierci' - te słowa wypowiada jedna z postaci. Chcieliśmy jak najpóźniej "powiedzieć postaciom", wokół jakich spraw obracają się ich prace. Byli przecież pracownikami zieleni miejskiej i poza kopaniem grobów mieli masę innych zajęć, jak np. zamiatanie ulic, strzyżenie trawników, usuwanie padłych zwierząt, malowanie pasów na jezdni, zbieranie śmieci. Tak powstał ten spektakl. Temat główny - śmierć - pozostał w ukryciu, zajmowaliśmy się prostymi czynnościami, rytmizując je i multiplikując, tak by powstał rodzaj tańca. "Taneczne układy życiowe" miały stopniowo zamieniać się w 'układy ze śmiercią', w których nikt nie jest mocny."
Zbigniew Szumski
Założony w 1987 roku teatr ruchu DO THEATRE jest jedną z najbardziej znanych rosyjskich grup eksperymentalnych. Artyści Do uprawiają physical theatre w jego najbardziej ekstremalnej formie, zwanej "rosyjskim modernizmem", pełnej brutalności i liryzmu. Od wczesnych lat 90. teatr kontynuuje swoje poszukiwania teatralne w kontekście międzynarodowym. Obecnie miejscem stałej pracy twórców Do jest niemieckie Aachen, skąd podróżują ze swoimi spektaklami po całym świecie.
UPSIDE DOWN jest spektaklem z pogranicza komedii slapstickowej, teatru tańca i sztuki mimu. To dziwna peregrynacja poprzez ludzkie ciało i duszę, historia o neo-Frankensteinie opowiedziana z anatomiczną precyzją. W faustowskim laboratorium trzy głupie duchy zabawiają się w mroczne eksperymenty. W ich wyniku dochodzi do szeregu chaotycznych i paradoksalnych transformacji, wywracając świat opowieści do góry nogami. Spektakl Do to dziwna czarna komedia egzystencjalna, szalona mikstura absurdu, groteski i melancholii.
KOMPANIA DOOMSDAY powstała w czerwcu 2004 roku jako niezależna inicjatywa absolwentów Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza Wydziału Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku. Grupa ma na swoim koncie cztery spektakle: "Until Doomsday. Ballada o latającym holendrze", "Salome", "Kąsanie" i "Murdas. Bajka", a swoje przedstawienia prezentowała we wszystkich ważniejszych miastach Polski i Niemiec a także w innych
krajach Europy (Francja, Austria, Szwajcaria, Czechy, Słowacja, Węgry) i poza jej
granicami (Egipt, USA). Zdobyła nagrody na prestiżowych festiwalach (m.in.
Międzynarodowy Festiwal Teatralny MALTA) oraz uznanie krytyki polskiej i zagranicznej. Często podkreślano unikalność jej stylu, oryginalne odczytanie wartościowej literatury oraz precyzję i profesjonalizm, z jakimi przygotowane są wszystkie spektakle.
Przedstawienie SALOME, oparte na motywach dramatu Oskara Wilde'a to najbardziej utytułowane dokonanie grupy, zrealizowane we współpracy ze znanym niemieckim teatrem lalkowym Figurentheater Wilde & Vogel w reżyserii Michaela Vogela.
"Taniec Salome sprawił, że wszyscy potracili głowy: Herod - jej ojczym, Herodiada - jej matka, Jan Chrzciciel, a w końcu i sama Salome. W tańcu była potęga, potęga była w tancerce, która odrzuciła pół królestwa wybierając głowę pustynnego kaznodziei. Salome: trauma nowych czasów, tragedia fatalnej namiętności. Miłość mówi językiem szaleństwa, obnaża ludzkość poprzez morderstwo ukochanego. Sztuka teatralna z lalkami, maskami i przedmiotami, sztuka o zakazanym wyglądzie. Rzeczy zaczynają mówić, ożywać, są wciągane na scenę i wyrzucane z niej. Zimny wyraz śmierci. Animowane ponownie, przez łapiących oddech aktorów, oświetlają jedno: z pragnieniem gniewu, miłość. Sztuka rozpoczyna się ponownie."
Produkcja
i organizacja festiwalu: Stowarzyszenie
Teatralne A PART. W
realizacji przedsięwzięcia wzięli
udział: Marcin Herich, Monika Wachowicz i Katarzyna Pryc.
Projekt objęty
mecenatem Miasta Katowice. Festiwal zrealizowano
z wykorzystaniem środków finansowych z budżetu
samorządu Województwa Śląskiego. Projekt dofinansowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu operacyjnego Promocja Twórczości.
Sponsorzy
i partnerzy: Fundacja dla Śląska, Hotel Campanile - Katowice, Regionalny Ośrodek Kultury w Katowicach, PNS Polska Sp. z o.o., Górnośląskie Centrum
Kultury, Teatr Korez, Teatr im. S. Wyspiańskiego w Katowicach,
Uniwersytet Śląski, Kinoteatr Rialto, PKP
Energetyka, PKP Nieruchomości.
